Proste pytanie ,trudna odpowiedź.

Jem śniadanie w milczeniu wraz z Jaskierem ,który łasi się do mnie odkąd zrozumiał ,że Prim już nie wróci . Wstaję od stołu ,odkładam naczynia do zlewu i wyglądam przez okno Peety ale nigdzie go nie widzę . zamiast jego zauważyłam Heymmitch a nie z butelką ale z … gęśmi . Wybucham śmiechem . Mój mentor z gęśmi . Gdybym nie zobaczyła to bym nie uwierzyła . Nagle Heymmitch patrzy w moją stronę a ja powstrzymuję się od śmiechu i mu macham . Patrzy się na mnie ze złością i kręci głową a ja znów wybucham śmiechem . Nagle słyszę za sobą głos :

- Wypił cały alkohol , a z Kapitolu otrzyma go dopiero w przyszłym miesiącu ,więc znalazłem mu zajęcie . –  Czuję jego oddech na swojej szyi i myślę .że się uśmiecha i udaje mówić tak samo uwodzicielskim głosem jak Finnick . Finnick… brakuje mi go i chyba Peecie też . Odwracam się i obydwoje się śmiejemy. Pokazuje mu kartki ,które dostałam i od razu siadamy. ,, Strona zaczyna się od wizerunku danej osoby najlepiej fotografii o ile taką znajdujemy , jeśli nie , Peeta rysuje odpowiedni szkic albo maluje obraz następnie jak najstaranniejszym charakterem pisma przedstawiam wszystkie szczegóły które w żadnym razie nie powinny odejść w zapomnienie . Dama liże Prim po policzku, tata się śmieje , ojciec Peety z ciastkami , kolor oczu Finnicka , co Cinna umiał zrobić ze sztuką jedwabiu , Boks przeprogramowuje holo , Rue wspina się na palce i lekko rozkłada palce jak ptak , który przygotowuje się do lotu i tak dalej. Przypieczętujemy stronice kroplami  słonej wody i obietnicami dobrego życia żeby ich śmierć nie poszła na marne. Heymmitch w końcu do nas dołącza i dorzuca trybutów z dwudziestu trzech lat , czyli wszystkich ,którym musiał służyć jako mentor. Notatki stają się coraz krótsze, pojawia się stare wspomnienie , które  nagle komuś przychodzi do głowy albo dawna Prymulka zachowana między kartkami . Dziwne okruchy szczęścia takie jak zdjęcie nowonarodzonego syna Finnicka i Anne .’’ Książka po kilku miesiącach jest gotowa . Peeta i ja jesteśmy już najlepszymi przyjaciółmi . Wzrastamy się na nowo i od nowa szukamy sobie zajęć . Ja poluję , on piecze . Dzisiaj pomagam Peecie otworzyć piekarnię , która będzie nazywać się ,, Prymulka ‘’ na cześć mojej siostry. Schodzę z fotela i kieruję się w stronę byłego ,,Ćwieku ” zbudowali tam kilka budynków w ,których otworzyli tam aptekę , sklep i Peeta swoją piekarnię . A po za tym wygląda tam nadal jak pobojowisko ale przecież tak było . Mieszkamy na cmentarzysku . Gdzieniegdzie wyrasta nowa trawa i przy okazji wracają do naszego dwunastego dystryktu ludzie ,którzy  przetrwali wojnę. Wchodzę do piekarni i widzę tam go. Peeta piecze chleb i nie zauważył jak weszłam więc idę w jego stronę , skradam się po cichu i staję za jego palcami. Na blacie widzę już dwie herbaty i cukier … Cukier . Wpadam na pewny pomysł .

- Peeta masz ochotę na kostkę cukru  - Wzdryga się i momentalnie odwraca.

- Boże wystraszyłaś mnie ! Od kiedy tu jesteś ? – Śmieję się i zjadam kostkę bo dobrze wiem ,że nie lubi .Wyciąga nie chleb ale ciasto z rodzynkami i bitą śmietaną. Pachnie cudownie .

- Wystarczająco długo by się tobie przypatrzeć . Mhhh to dla nas ? – Pytam i już chcę spróbować masy ,gdy nagle bierze ciasto w swoją stronę. Obruszam się i przestaję się uśmiechać .

- Najpierw musisz zasłużyć . A teraz do roboty. – Mówi i odkłada ciasto na parapet. Bierze coś z szafki i mi podaje. To fartuszek . Patrzę na niego tak gdy Johanna rozebrała się do rosołu przy nas .

- Myślałam ,że mam sprzątać . Nie umiem piec . – Peeta się uśmiecha i wyciąga mąkę , jajka ,owoce i coś tam jeszcze.

- To się nauczysz . No nie patrz tak na mnie i już choć pokażę Ci co masz robić. – Po czasie już wiem ,że blondyn jest świetnym nauczycielem i robienie ciasta to super zabawa. Popijam herbatę i zaczynam ubijać ciasto z Peetą . Na początku kompletnie mi nie wychodzi ale po czasie jest coraz lepiej. Ubijam ciastko a blondyn robi masę ,później wkładamy o pieca i czekamy. Rozglądam się po pomieszczeniu. Jest średnie , ściany są koloru śnieżnobiałego i czuć tu zapach farby i pieczonego ciasta . Jest tu lada , kilka blatów i piec ,które warto byłoby powycierać i momentalnie zabieram się do roboty. Peeta tym razem mi się przygląda jak wycieram kurze i zmiatam podłogę. Mija godzina i ciasto jest już gotowe a pomieszczenie lśni  . Zamieniliśmy się rolami teraz to ja przyglądam się jak zręczne palce chłopaka robią lukrowe kwiatki na cieście i inne dekoracje. Nagle spogląda na mnie tak raptownie ,że się wzdrygam jakbym została przyłapana na szpiegowaniu. Może do pewnego stopnia tak jest.

- Wiesz , chyba pierwszy raz robimy coś razem co nie wiąże się z igrzyskami i Kapitolem. – Zauważa .

- Racja dla odmiany jest całkiem miło . Wiesz chyba kiedyś to powiedziałeś jak chyba pracowaliśmy nad zielnikiem . Prawda czy fałsz ? – Pytam się go i cieszę się ,że to pamięta i Snow nie wykorzystał tego przeciwko niemu .

- Prawda – Przyznaje i wraca do robienia ozdób na placku. Po pół godzinie placek wygląda rewelacyjnie . Peeta jest geniuszem od dekoracji tortowych i nie tylko . Wygląda bardzo apetycznie . Blondyn kroi dwa kawałki i częstuje mnie jednym . Ciasto smakuje tak samo jak wygląda. Później wychodzimy na dwór ,siadamy na schodku i patrzymy na zachodzące słońce. Nic nie mówimy. Co mamy mówić ? Niebo wygląda tak samo bajkowo jak na arenie . Żółtopomarańczowa poświata z różowymi obłokami wygląda cudownie. Peeta bierze wdech jakby chciał coś powiedzieć ale zamiera i dalej milczymy. Patrzę na słońce i mrużę oczy. Myślę co by się stało gdybym zabiła chłopaka ,który obok mnie siedzi albo zginąłby w Kapitolu , jak potoczyłoby się moje życie bez niego ? Czy byłabym z Galem ? Czy byłabym z nim szczęśliwa ? Myślę ,że nie. Życie bez Peety nie miałoby sensu ,  w końcu na pewno zobaczyłabym Gale jaki jest naprawdę i jaki był choć ja tego nie widziałam albo nie chciałam widzieć. Cieszę się .że jest przy mnie chłopiec z chlebem  , teraz mogę go przytulić i porozmawiać czy nawet upiec ciasto. Gdyby nie Heymmitch spisałabym go na straty , ale przecież tak było. Spisałam bo tak było łatwiej traktować go jak zmarłego , ale tylko dla mnie.  W końcu Peeta przerywa ciszę.

- Widziałaś rozmowę Cesara i mnie w rezydencji prezydenta ? – Pyta się a ja obruszam się na to wspomnienie . Dziwię się .że zaczyna ten temat ,patrzę w jego błękitne oczy by znaleźć w nich odrazę czy strach , nieufność do mnie ale widzę w nich tylko spokój i opanowanie.

- Tak. A Czemu pytasz ? – Unoszę brwi i spoglądam na niego pytająco

- Cesar wtedy gdy spytał co sądzę o wojnie … - Mówi Peeta ściszonym głosem. - .... Nie wiedziałem co mam powiedzieć . Czy mam mówić co kazał Snow czy to co naprawdę myślałem o wojnie. Ale nie mogłem pozwolić by tobie coś zrobili więc powiedziałem to co chciał  by chronić … ciebie . Później zaczęli mnie osaczać by ciebie złamać bym stał się ich pionkiem w grze i im się to udało . Nigdy nie będę już sobą i …–Nie dokańcza i odwraca wzrok , patrzy się na słońce w które dopiero się wpatrywałam a teraz jest ledwo co widoczne.

- Peeta – mówię i biorę w swoje ręce jego twarz by nasze oczy się zetknęły ze sobą . – Jesteś sobą . Nie mam pojęcia jak się czułeś kiedy cię osaczali i nie wiesz jak się o ciebie martwiłam, cieszę się ,że jesteś tu , teraz ze mną . Potrzebuję Cię . – Mówię to łamiącym się głosem .

- A co z Gale’m ? – Pyta się a ja nie dowierzam ,że ma czelność się o niego pytać . Nie wiem czemu ale jestem na niego zła .

- A co ma z nim być ? Dzięki Peeta za mile spędzony dzień ja ..już muszę iść do domu późno się zrobiło.. Cześć – Wybiegam jak poparzona do domu.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mam nadzieję ,że Wam się kochani podobało. Miło by mi było gdybyście podzielili się swoją opinią na temat notek :) Miłej niedzieli życzę i smacznego rosołu !! :D

Znowu jest przy mnie.

Wyszłam na dwór choć padał deszcz. Nie mogłam usiedzieć w miejscu odkąd nie ma Prim i mamy . Brak mi ich i wiem ,że obydwie tu  nie wrócę . Sama nie wiem dlaczego idę w stronę piekarni Mellarków . Wchodzę  po schodach i otwieram drzwi . Od razu poczułam zapach chleba. Peeta uśmiechnął się do mnie tym swoim ciepłym uśmiechem ,odwzajemniłam uśmiech i podbiegłam do niego się przytulić i nagle on zniknął .

- Peeta !!?? – Wołałam zawodziłam i go nigdzie nie było i nagle usłyszałam huk armaty i przed sobą zmiechy które mnie już goniły i chciały zabić .

- Peeta ! – Wrzasnęłam i rozglądam się po pokoju . zły sen zły sen mówię sobie i się uspokajam ale nagle słyszę wystrzał armaty. Wystraszona  wybiegłam na podwórko i lecę w stronę  pozostałości z piekarni z wrzaskiem . Biegnę równo ze spadającym deszczem . I nagle się poślizgnęłam i upadłam ,,szlak ‘’ .

- Peeta !! Peeta !! – Wrzask wyrywa mi się za nim zdążę go powstrzymać . Po chwili słyszę kroki i ktoś mnie podnosi i mna potrząsa i widzę blondyna w zmoczonej bluzce i jeszcze jednego trochę pjanego bo słyszę po głosie .Chyba Peeta mnie puszcza bo nie czuje już jego rąk .

- Peeta ?? – chłopak na mnie patrzy ze zdziwieniem i chcę go przytulić i nagle spadam w dół . cały świat wiruje mi przed oczami a on mnie łapie i bierze mnie na ręcę . dalej nic nie pamiętam.

Budzę się deszcz dalej pada ale nie aż tak , podnoszę się z miękkiej kanapy ,która na pewno nie należy do mnie ani ten dom. Mój dom jest pusty , smutny , szary  odkąd nie ma w nim mamy i mojej siostry i dużo brudniejszy bo nie mam ochoty w nim sprzątać . Jestem po prostu bezwartościowa. Ten dom jest schludny i czysty oraz pachnie tu cudownie – chlebem , mąką i jeszcze czymś ale nie mogę odróżnić zapachu ,choć jest mi dobrze znany . Schodzę z kanapy i wędruję do kuchni . Widzę tam garnki z jakąś zawartością i dwóch mężczyzn rozmawiających przy stole tak cicho ,że nawet myszy by nie usłyszały . Jeden z nich mnie zauważa szepcze cos i zwraca głowę na mnie i się uśmiecha do mnie półgębkiem. Heymmitch.

- Witaj skarbie . Nareszcie obudziła się nasza księżniczka. – Heymmitch bierze kieliszek i pije z niego tak raptownie ,że o mały włos by się zakrztusił . Drugim chłopakiem  jak zauważam jest nim Peeta . A już myślałam ,że mi się to śniło a jednak jest tu naprawdę , wybiegł do mnie i zaniósł mnie do siebie do domu . Jestem szczęśliwa i trochę zmieszana . Nie wiem jak mam się zachować i udaje mi się tylko wykrztusić :

- Hey .

- Hey – Odpowiada i spogląda się na mnie tak jak w tamtą noc ,kiedy Peeta nie był sobą i uważał ,że jestem ani ładna ani miła i wtedy za to go znienawidziłam . Wodzę za jego oczami kiedy we mnie się wpatruje by choć na chwilę zobaczyć jego niebieskie oczy i nagle się obruszam kiedy spogląda na mnie i marszczy czoło a Heymmitch zaczął się głośno śmiać . Dopiero teraz to zauważyłam ,że to ja mierzę Peete wzrokiem z taką nienawiścią ,że automatycznie się jeże .

- O co Wam chodzi  ?? – Burczę i Peeta automatycznie się śmieje wraz z naszym byłym mentorem .

- O nic . Tylko ,że patrzysz na nas tak jakbyś chciała nas dobić ,skarbie –  Mówi Peeta powstrzymując  śmiech i odstępuje mi krzesła bym usiadła , ale nie zamierzam zostać tu jeszcze trochę i wychodzę wściekła na nich obaj . Znów to ja wychodzę na tę złą i wiem ,że to prawda choć dopiero teraz to sobie uświadomiłam . Nigdy nie będę warta Peety , nawet za sto lat. Trzaskam głównymi drzwiami i siadam na schodach , obejmując głowę. Jestem bezwartościowa , jestem bezwartościowa , jestem bezwarto… Ktoś przerywa mi powtarzanie tych prawdziwych słów. Tą osobą jest Peeta.

- Zamarzniesz tu na śmierć Katnnis . – Mówi i przykrywa mnie kocę .Nie opieram się ale na niego nie patrzę . Boję się ,że znów zmierzę go tym swoim obojętnym wzrokiem i go skrzywdzę.

- Katnnis ja nie chciałem , myślałem ,że Ciebie rozbawię . Przepraszam . – Mówi i siada koło mnie .

- Za co ? – Burczę – To ja jestem zmiechem a nie ty ! To ja nie mam uczuć a nie ty ! Miałeś rację w tamta noc w trzynastce . Jestem bezwartościowa ! . – Krzyczę na niego choć nie wiem dlaczego . Co się ze mną dzieje ? Przecież rano kiedy wybiegłam z płaczem z domu i krzyczałam jego imię on do mnie przyleciał , wziął do swojego domu . Próbuję się uspokoić ale nie mogę , chcę wstać z tych schodów ale nagle jego dłoń ciepła i silna trzyma mnie tak mocno ,że na pewno nie dam rady się jej wyślizgnąć ,więc siadam i patrzę się na jego oczy tak błagalnie aby tylko mnie puścił .

- Nie Katnnis . To co wtedy usłyszałaś było kłamstwem . Nigdy tak o tobie nie myślałem ,nawet wtedy . Nie wierz temu co w tamtym czasie Ci powiedziałem . Nie wiedziałem co mówię . – Mówiąc to puszcza moją dłoń i mnie przytula ,pewniej niż w sklepie Tigris gdy ja i Gale mieliśmy za minutę dołączyć do ludzi którzy kierowali się do posiadłości i Snowa i sądziłam ,iż utraciłam te ręcę na zawsze. Dziś wiem ,że się pomyliłam i z tego bardzo się cieszę . Wstajemy i kierujemy się znowu do kuchni gdzie dostaje przepyszny rosół od Peety i jem go z równie wielkim apetytem . Mówię im o swoim pomyśle o książce o tym co zdarzyło się w ciągu ostatnich lat i miesięcy . Peeta zdaje się zachwycony pomysłem a Heymmitch ledwo co wstaje z krzesła , ponieważ już jest tak pjany ,że bulkocze tylko tyle nie ma czasy na bzdury i wychodzi . Szczerze nie obchodzi mnie to co sądzi o tym Heymmitch. Dalej mam do niego żal za to ,że nie dotrzymał obietnicy mi złożonej przed Ćwierćwieczem Poskromienia. Z Peetą zostaję do wieczora . Rozmawiamy w salonie , czasem się śmiejemy , opowiadam mu czemu wybiegłam z domu , o koszmarze i znów przytula mnie do siebie i mówi ,że zawsze mogę się do niego przytulić . .Od dziś mogę Peete nazwać spokojnie przyjacielem po tym wszystkim co przeszliśmy .  Noc szybko mija , miałam jakiś koszmar ale go nie pamiętam . Szybko wstaję z łóżka ściągam wczorajsze rzeczy , ponieważ późno wróciłam od chłopca z chlebem ,że nie chciałam obudzić duchów i od razu poszłam spać . Biorę szybki , zimny prysznic by się obudzić i nucę przy tym piosenkę . Opatulam się ręcznikiem i idę do pokoju by się ubrać . Widzę tam Śliską Sue ,która składa pościel na łóżku i moje rzeczy.

- Peeta był , na stole masz świeży chleb powiedział ,że wpadnie potem , a przyszła przesyłka z Kapitolu . – Oznajmia i czuję okucie bólu ,że to nie j otworzyłam mu drzwi i nie podziękowałam mu za wczoraj , ale za to zobaczę się z nim później . Zainteresowała mnie najbardziej paczka z Kapitolu .

- Co to za paczka ? – Pytam się gdy szukam w szafie jakiegoś czystego ubrania. Sue patrzy się na mnie przez chwilę i kręci głową i wzdycha zupełnie tak jak Finnick podczas Igrzysk.

- Chyba kartki , o których wspominałaś doktorowi . Hmmm.. chyba podziękuję Peecie za to ,że dzięki niemu odżyłaś . – Mówi i kieruje się na dół . Ubrałam się i zmierzam po schodach na śniadanie . Tak to prawda odżyłam dzięki niemu .
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mam nadzieje ,że się wam podobało . Komentarze miło widziane :) . Następna notka już wkrótce !!
KOMENTUJESZ=MOTYWUJESZ

                                                                                           

Coś na początek

                                     

                                   Hey !
To mój drugi blog i mam nadzieję ,że Wam się spodoba. Notki będę próbowała dawać regularnie. Mam nadzieję ,że się Wam spodoba i będziecie komentować. To na razie chyba tylko tyle :) Życzę miłego czytania i .. Niech Los zawsze Wam sprzyja !! :D